“0 kg” üreten ile “750 kg” üreten aynı desteği alırsa…
Sorumluluk alıp, çabalayan, dönümde “750 kg buğday” üretebiliyor…
Kimi de, 1 dönüm arazide kendiliğinden de yetişebilen “80 kg buğday” ile, kendisini ve ailesini, daha da rahatlatacak fiyatın oluşmasına odaklanıyor…
★★★
Düşündürücü/üzücü olan ve üretimden soğutan/uzaklaştıran:
0 üretim yapanın da, 750 kg üretimi aşmaya çalışanın da “dönüm başı” aynı temel desteği alması…
★★★
Üretimde bilimsel ve geleneksel yöntemleri harmanlayıp, “daha fazla verimlilik, daha yüksek kalite (vb)” için “çaba” harcayanı, daha fazla desteklemeliyken…
Yani…
Çıkan/çıkacak ürüne destek verip, “üreteni”/“çalışanı”/“geliştireni” teşvik etmeliyken…
Ve;
Gelişmiş ülke ekonomilerin bu modelle kalkınıp, refaha ulaştığını biliyorken…
Tersini denemek!
Sonuç mu?
Verimsizlikten üretimsizliğe, enflasyondan kayıtdışına, yüksek ithalattan borçluluğa, olumsuzlukların yeşerip büyüdüğü bir ekosistem oluşuyor…
VELHASIL
Buğday örneğiyle devam edelim…
“Buğday üreteceğim” diye beyan edenlerin, 71 milyon dönüme yaklaşan arazisine temel destek veriyoruz…
Yani…
Toprak sahibine, verimliliğe/üretime yönelik çabası için değil, “toprak varlığı nedeniyle” destek oluyoruz…
Sonra:
Destek alan toprak sahiplerinin çoğunluğunu üretimde ve/veya verimlilikte görmüyoruz…
★★★
Kıt kaynaklarımızla, toprağına destek verdiklerimizi, üretimde ve verimlilikte görseydik:
Buğday üretiminde, bırakın dönümde 750 kiloyu aşmayı, 700 kg ortalamayla dahi, 50 milyon tonu bulabilirdik…
Ama… Rekor yılı dediğimiz senede, 24 milyon tonluk buğday üretimi bekliyoruz…
Üstüne, kalitede düşüşü konuşuyoruz…
★★★
Yüzlerce üründe aynı sorunu yaşıyorsak/yaratıyorsak; sorunlarla (enflasyonla, açıklarla, borçlanmayla…) mücadeleyi hangi ürünlerle yapacağız?
