"Buralara nasıl geldik ?..."

Emre ALKİN
Emre ALKİN PAYLAŞMASAK OLMAZDI emre.alkin@dunya.com

Enflasyon, faiz, döviz, borsa, kripto para vs. derken şu an yaşadığımız sorunların sebebini araştırmaktan giderek uzaklaşıyoruz maalesef. Açıkçası benim bildiklerimi ve gördüklerimi 1965-1975 doğumluların önemli bir kısmı da duydu, şahit oldu. Öncekiler ve sonrakiler maalesef ya umursamadı ya da yaşamadı.

Yalın Alpay'ın "Post-Truth" yani safsata devrinin nasıl başladığı ve devam ettiğini anlatan kitabını daha geniş ayrıntı için öneriyorum. Ben kendi penceremden durumun özetini yapacağım. Haydi başlayalım:

Ekonomik gelişmeler konusunda kötü olanı iyi gösterme gayreti sadece son 20 yılın uğraşı değil. Geriye dönüp baktığımızda 1950'lerden beri gerçeği süsleme ya da örtme konusunda oldukça fazla çalışma olmuş. Ancak ben 1970-1990 arasında gençliğini yaşayan kuşak olarak gayet iyi hatırlıyorum, hepimizin hayalleri vardı. Şimdiki gençlik adeta hayallerden arındırılmış bir halde. Bizim için hiçbir şey imkansız değildi, bugün ise "imkansızlık" zirve yapmış durumda. Bu durumun sadece ekonomiyle alakası yok.

İnançları, görüşleri ve beklentileri istismar ederek menfaat grubu kurmak hatta kul hakkı yemek geride bıraktığımız 50-60 yılın çarpıklığıdır bunu unutmayalım. İnancının ya da inandıklarının gereğini yerine getiremediği için kendini itilmiş-kakılmış görenleri istismar eden kişi ya da gruplar her zaman vardı. Gayet iyi hatırlıyorum 1990'larda bu kamplaşma üniversitelerden kışlaya, iş dünyasından yerel yönetimlere kadar yayılmıştı. Bunların arasında Cumhuriyet Trenine binmemiş veya binememiş, hatta binmek istememiş her görüşten grup mevcuttu. Birçok kişi buralarda kimlik arayışı ve aidiyet ihtiyacını giderdi. Bizim gibiler ise hiçbir yere ait olmayan "doğruyu savunan" kişiler olarak saygı gördük ama hiçbir zaman sevilmedik. 

İlginçtir, "itilmiş-kakılmış" olduğunu iddia edenler gruplaşınca bizim gibileri iki cephenin tam ortasına koydu. Böylelikle her grubun hedefi olduk. Biz "bilim" deyince bir taraf bizi "batıcı" diye hedef tahtası yaptı, "vicdan" dediğimizde de başka bir taraf bizi kıyasıya eleştirdi. Halbuki bilim ve vicdan bize en çok lazım olan öğelerdi. Geldiğimiz noktada hem bilimden hem de vicdandan o kadar uzağız ki, haklı çıkmış olmak hiç keyif vermiyor. 

Özetle1990'lardan itibaren daha da şiddetlenen post-modern ve post-truth yani safsata silsilesinin sonucunda, sınav sorularını çalmaktan gerçekleri eğip bükmeye, askerimizi polisimizi zayıflatma teşebbüslerinden finansal kurumların itibarını zedelemeye kadar birçok fenalığa şahitlik ettik. Bilim, tıp, sanat, spor, kültür, inanç, adalet, özgürlükler ve Cumhuriyetin Özdeğerleri açık hedef haline geldi. Maalesef, vatandaşlar konut-araba-tüketim-ucuz kredi vs derken, yaşanan kötülüklerin pek farkında olmadılar. Bu kötülüklerin zirve yaptığı yer 15 Temmuz'daki alçakça saldırı oldu. Ondan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.

"Toz dumanda laf anlatmak imkansız..."

Elbette, bu şartlar altında görev yapanlara bilimsel ya da vicdani tavsiyelerde bulunmaya kalkınca da, oldukça öfkeli karşılıklar aldık. Gerçekleri söylediğimiz platformlardan uzaklaştırıldık, hatta tehditler de aldık. Tüm bunları doğal karşılıyorum, içimde asla bir öfke taşımadığım gibi, doğru bildiğim yoldan sapmadığım için de mutluyum. Bu süreçte bize sahip çıkanlar oldu elbette. Bunu şahsımıza değil, "birileri de gerçekleri söylesin" diye yaptılar sanırım. Böylesi daha iyi zaten. 

Acı gerçek şu: Sağ ya da Sol, eğilimi ne olursa olsun bilim, vicdan, vatan, bayrak, insanlık, ahlak, adalet, özgürlük gibi kelimelerin içi boşalmasın ya da demagoji malzemesi haline gelmesin diye özen gösterenlerin hedef tahtası haline getirildiği bir yerde enflasyon, işsizlik, finansman maliyeti, ulusal paranın değeri, katma değer, insan kaynağının kalitesi konusunda istikrarlı bir süreç başlatmak mümkün olamaz. Sürekli güvenlikçi politikaların ve inşaatın konuşulduğu bir ülkede cinsiyete, hüviyete, hayat tarzına, hatta yaşa dayanan sert tartışmaların olması doğal sonuç. Görev başındayken şehit edilen doktorlar, avukatlar, öğretmenler, bürokratlar, askerler, polisler ve her kesimden çalışanların olması tüm bu anlattığım gelişmelerin hepimizi kahreden sonuçları maalesef.  

Benim gibi düşünmediği için söylediği doğru sözü duymamazlıktan gelenlerden olmadık çok şükür. Ancak bizim dinlediğimiz kadar kimse bizi dinlemiyor Dostlar. Kendimi sürekli olarak kavga eden tarafların arasına girip "durun yapmayın" diyen kişilere benzetiyorum. Hengamede biz de nasibimizi alıyoruz bu şiddetten. 

Daha da ileri götüreyim: Bir münakaşada evladımız karşısında tanımadığımız bir kişinin haklı olduğunu anladığımızda, onun hakkını koruyanlardanız biz. Bize böyle öğretildi. Maalesef, bugün gerçeği söyleyen kim olursa olsun kimse dinlemiyor. Bırakın siyasi görüş, aile ya da vicdanı, sadece aynı fikirde olduğu için düşmanını bile doğruyu konuşanlar karşısında şuursuzca destekleyenler bile var. Bu toz dumanın içinde kimse doğru konuşanın lafını dinlemez. Sadece hoşuna giden ya da kavgaya motive edecek ne varsa onu dinler. Sakinleşene kadar hiçbir bilimsel, vicdani ya da pratik tavsiyenin dinleneceğini sanmıyorum.

Tez zamanda sakinleşmemiz dileğiyle...

Yazara Ait Diğer Yazılar Tüm Yazılar
"Fed ve yan etkiler..." 24 Ağustos 2022