Dayanılmaz hafiflik...

Dr. Sedat Karabulut secturkiye@yahoo.com Çanakkale'nin Gelibolu ilçesinde düzenlenen "Kene" konulu semineri sadece bir kişi, belediye personeli Ertuğrul Uz izledi. Gelibolu'da ilgi görmeyen kene konusu Ankara'da ise Meclis'in gündemi oldu. Yasak nedeniyle bahçede sigara içen milletvekillerinin isteği üzerine Meclis bahçesi 15 günde bir keneye karşı ilaçlanmaya başlandı. Meclis Dışişleri Komisyonu toplantısında tarım ile ilgili uluslararası sözleşmeler ele alınırken, kene tartışması çıktı... Sağlık, Emniyet ve Çevre (SEÇ) konularında, bilgi ile ilgi arasındaki ilişki teorik düzlemde tartışıla dursun, ülkemiz bu konuda kendi dayanılmaz hafifliğini doyasıya yaşıyor. Yaşanmış ve yaşanmakta olan gerçek öyküler... Türkiye'de her gün dört kişi iş kazası nedeniyle hayatını kaybediyor, onlarca kişi yaralanıyor veya sakat kalıyor. Ülkemiz her yıl yanlış SEÇ uygulamaları yüzünden milyarlarca YTL para kaybediyor. Sağlıksız ortamlarda çalışan işçiler meslek hastalıklarına yakalanıyor. Daha iki gün önce bir haber izledim. Anadolu'nun köylerinden, bir genç iş bulma umudu ile İstanbul'a gitmiş ve merdivenaltı işletmelerde kot taşlama işi yapmaya başlamış. Onun arkasından, akraba ve arkadaşları da aynı işlerde çalışmaya başlamış... Sonuçta bu gün aynı köyde "slikozis" hastalığı nedeniyle ölümü bekleyen onlarca kişi var. Onlardan biri olan İ. D., 37 yaşında ve yaşamak için oksijen tüpüne bağlı kalmak zorunda. İ.D.'nin sadece 4 yıl süreyle kot kumlama işinde çalışması, slikozis hastası olmasına yetmiş. İstanbul İkitelli'deki bir firmada kot kumlama işinde çalışan bu hasta, merdivenleri çıkamaz olunca doktora gitmiş. Ancak doktorlar "Yapılabilecek bir şey yok, seni hava değişimine gönderelim veya oksijen tüpüne bağlayalım, akciğerlerin çok oksijensiz kalmış" demişler. Sigortası olmayan ve annesi ile babasının bakımına muhtaç olan İ. D.'nin okula giden iki kızı var. İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden Prof. Dr. Zeki Kılıçaslan, konu ile ilgili bir röportajında şunları söylüyor; "Eğer hasta yoğun bir toza maruz kalıp belli bir noktaya gelmişse, o kişiyi işyerinden uzaklaştırsanız bile, hastalık ilerliyor ve solunum yetersizliğine bağlı olarak ölümle son buluyor. Gerçekten çok, çok ciddi bir sorun, utanç verici bir olay Türkiye açısından. Başta bu hastalığa teşhis konulamadı, hiç kimsenin aklına bu insanların kot kumlama hastası olabileceği gelmedi. Yanlışlıkla verem teşhisi konuldu ve verem dispanserlerine yönlendirildiler. Bir kısmına 'nedeni bilinmeyen akciğer katılaşması' denildi. Daha sonra anlaşıldı ki bunlar slikozis hastası. Bu aslında hiç kabul edilemeyecek çok çok büyük olay. Yani bir insanın 20 yaşında, 30 yaşında meslek hastalığından ölmesi, asla kabul edilemeyecek bir olaydır. Çok basit olarak önlenebilmesine rağmen, hiçbir denetim olmaması, sigortasız çalıştırılması, bence utanılacak bir olay. Aslında hepimiz için utanılacak bir şey." Bıkmadan... Usanmadan... Anlatmak lazım... SEÇ kültürü yaratma iddiası, bilgi, ilgi ve tecrübe yanında, bitmet tükenmek bilmeyen bir sabır gerektiriyor. Çünkü; insanların sağlıklı ve emniyetli ortamlarda, çevreye saygılı üretim yapılan işletmelerin sahipleri, çalışanları ve müşterileri olması, ancak toplumsal bir mutabakatla mümkün oluyor. Bu mutabakatla her hangi bir bilgisi ve dahi ilgisi olmayanların sözlerini duyar gibiyim; "Sen git... Sağlıklı bir çalışma ortamında, kimyasal gazlardan, tozlardan, gürültüden ve radyasyondan uzak olmak isteyenlere anlat dersini. Tehlikeli patlayıcıların bulunduğu veya deprem bölgesinde yaşayan ve bu tehlikenin farkında olan insanlar ile acil durum tatbikatı yap. İş kazalarını engellemeye yönelik "kök neden analizlerini" yapmak için; müşteri memnuniyeti ve sürdürülebilir büyümenin, kazaları engellenmekten geçtiğini kabul eden bir işveren bul". Bu kişilerin bilinçlenmesi için ne yapmalıyız? İşte bitmek tükenmek bilmeyen sabır, bunun için lazım. Bu sebeple, içimiz burkulsa, yüreğimiz sıkılsa da, yukarıda okuduğunuz ibret dolu, gerçek yaşam hikayelerini yazmaya devam edeceğiz...